Pardon? Kinderen.

lifebreak, kinderpardon, innerlijk kind, gezonde zelf, matroesjka

Kan ik zomaar een paar dagen voor mijzelf nemen voor een Lifebreakretraite? Tja, die vraag krijgen we vaker.

Tienduizenden ouders hebben ‘probleem’ i.v.m. bakfiets verbod

Vandaag werd ik verrast door een bericht op de radio. De filelezer was kennelijk nogal verbaasd over het briefje dat voor hem lag. De files zijn weer op het oude, nou ja, eigenlijk op het nieuwe niveau. Misschien komt het door het gister acuut uitgevaardigde verbod op de Stint-bakfiets? Waardoor tienduizenden ouders vanmiddag een ‘probleem’ hebben. Namelijk; Hoe komen de kinderen van de school op de kinderopvang?

Stellen we de juiste prioriteiten?

De avond ervoor werd aan tafel bij de talkshow van Pauw gesproken over deze kwestie. Kan dit wel? Ouders kunnen natuurlijk NIET ZOMAAR een middagje weg blijven van hun werk. Maar welke overtuiging ligt daaraan ten grondslag? Dat economie voorgaat op kinderen? Niemand die de stelling weerlegde in het programma, blijkbaar is er brede consensus dat ouders niet zomaar bij hun werk weg kunnen blijven. Het plichtsbesef is blijkbaar zo sterk dat ik mij afvraag of we daar niet iets wezenlijks verliezen in ons welzijn. Stellen we wel de juiste prioriteiten?

Kind van de rekening in een (te) sterke economische conditionering.

Recent waren we getuige van de meest stuntelige manier waarop twee kinderen, die hier al 9! jaar wonen, het felbegeerde NL stempeltje krijgen. Na Mauro dachten we er wel van geleerd te hebben. Achter Mauro en Hawick en Lili staan blijkbaar nog 400 kinderen te wachten in dezelfde situatie. Meer dan 5 jaar in Nederland en op de lijst om uitgezet te worden. Ze worden afgezet als illegalen (niet mensen/kinderen) die doelbewust de procedures oprekken. En in beroep gaan omdat ze willen profiteren van onze economische welvaart. Oftewel; wij maken de economische afweging en gaan als gevolg zo met hen maar ook met elkaar om. Dat is de conditionering waarin we zijn opgegroeid, het marktdenken, het liberale vrije gedachtegoed. En die conditionering is wanneer we hierin doorslaan schadelijk voor deze kinderen maar ook voor de wijze waarop we in onze cultuur naar elkaar en onszelf kijken. En dat zien wij maar al te vaak tijdens de lifebreak. Mensen voelen zich het kind van de rekening en doen op diverse levensgebieden niet langer waar hun hart ligt.

Net als wij heeft dat kind een plek nodig, zorg van iemand, een omgeving om in te leven

Misschien ben je bekend met het Matroesjka poppetje. Steeds als je het poppetje uit elkaar haalt komt er een nieuw kleiner poppetje tevoorschijn. Uiteindelijk komt na zo’n 7 keer een kind tevoorschijn. Dit poppetje staat symbool voor het kind in onszelf, dat nog steeds deel uit maakt van ons als volwassene. Ook dat kind heeft een plek nodig, zorg van iemand, een omgeving om in te leven. Daar wordt het gevoed, geliefd, mag het groeien en leert het zichzelf te accepteren. Probeer je nu eens voor te stellen dat we dit kind ‘ons land’ uitsturen. Als in; ontkennen dat het bestaat. Wie zijn we dan nog? Wat blijft er dan van ons over?

In de dagelijkse betrekkingen kunnen mensen makkelijker met je verbinden

Het kinderpardon gaat dus niet alleen over Mauro of Hawick of Lili. Het kinderpardon stelt ook een vraag aan onszelf. Sturen wij het kind ‘het land’ uit of staat ons wat anders te doen? Hoe anders kijken wij als wij ons kind laten spreken. Hiermee wil ik zeggen dat wanneer wij onze overweging vanuit ons binnenste (ons kind) maken, de keuze eenvoudiger is. Niet alleen voor onszelf maar ook in de dagelijkse betrekkingen kunnen mensen makkelijker met jou verbinden wanneer je je oorspronkelijke zelf de ruimte geeft.

Een routekaart waarmee je jouw land weer kunt bereiken

Ik begon dit stuk met de vraag of je zomaar tijd kunt nemen voor jezelf en deelnemen aan ons lifebreak programma. Ik kan dat antwoord niet voor je geven. Maar in de aanstaande Lifebreak retraite op 24-28 oktober staan we uitgebreid stil bij je gezonde zelf, door sommigen ook het innerlijk kind genoemd. En misschien verlang jij ook terug naar  dat land waar je je misschien uit verdreven voelt. Waar je ontspant, groeit, speelt, geliefd bent en mag zijn wie je ten diepste bent. De lifebreak retraite geeft je een routekaart waarmee je jouw land weer kan bereiken. Weer spreekt en kiest vanuit authenticiteit.